อิทธิพลด้านการแสดงของไทย

๑) พัฒนามาจากการเล่นชักนาคดึกดำบรรพ์

          การเล่นชักนาคดึกดำบรรพ์ เป็นการแสดงที่มีเรื่องเป็นตำนานทางไสยศาสตร์ เชื่อว่าถ้าได้แสดงแล้วจะนำความเป็นสวัสดิมงคลให้เกิดแก่ผู้แสดงและประเทศชาติ จึงได้จัดแสดงในพระราชพิธีอินทราภิเษกในสมัยกรุงศรีอยุธยา เรื่องในตำนาน  มีว่า เทวดากับอสูรมีความต้องการตรงกัน คืออยากมีชีวิตเป็นอมตะจึงชวนกันไปกวนนํ้าในเกษียรสมุทรเพื่อทำนํ้าอมฤตขึ้นมาดื่มให้ชีวิตเป็นอมตะ วิธีกวนนํ้าในเกษียรสมุทร คือ นำเขามันทรคีรีเป็นแกนสำหรับกวนนํ้าและใช้ตัวพญาวาสุกรี (พญานาค   เจ็ดหัว) เป็นเชือกพันเขามันทรคีรีให้ฝ่ายเทวดาดึงทางด้านหาง ฝ่ายอสูรดึงทางด้านหัว 

๒) พัฒนามาจากการเล่นกระบี่กระบอง

          การแสดงกระบี่กระบองเป็นการฝึกอาวุธของชายไทย เพื่อป้องกันตนเอง และปกป้องประเทศชาติเป็นการฝึกความว่องไวในการเคลื่อนไหวร่างกาย เตรียมพร้อม   เมื่อเกิดสงครามที่ต้องต่อสู้กับข้าศึก การแสดงโขนในสมัยโบราณน่าจะรับเอาแบบอย่างที่ใช้ในศิลปะการต่อสู้มาปรับปรุง ประดิษฐ์เป็นท่าทางการเต้น การเยื้องกราย และเป็นท่าทางร่ายรำของการต่อสู้ในการแสดงโขน